Калі сям’я і школа — паняцці неразрыўныя

Мне здаецца, знайсці дырэктара школы, чый стаж на пасадзе кіраўніка педагагічнага калектыву практычна цалкам супадаў бы са стажам працы педагогам, не так проста.  Але ў мяне атрымалася. Дырэктар Турынскай базавай школы-дзіцячага сада Аляксандр Клімец быў прызначаны дырэктарам літаральна праз год пасля заканчэння педагагічнага інстытута.  Праўда, кіраваў тады малады настаўнік фізікі школай у родным яму Салігорскім раёне.  Менавіта адтуль неўзабаве перавёўся на Пухавіччыну, каб узначаліць Турынскую школу.  Пераехаў разам з жонкай Кацярынай Мікалаеўнай (на здымку), педагогам-матэматыкам.  З тых часоў для членаў гэтай педагагічнай сям’і нічога не змянілася: ужо больш за 30 гадоў яны працуюць і жывуць у Турыне, які стаў для абодвух другой радзімай.

— Уявіць сябе дзесьці ў іншым месцы я ўжо не магу: тут наш дом, тут выгадаваліся нашы дзеці, — прызнаецца Аляксандр Іванавіч.— Так і не ўяўляю сябе ў іншай прафесіі.  Я вельмі люблю дзяцей, люблю бачыць вынік сваёй працы, радуючыся таму, што змог іх чамусьці навучыць.  Калі шчыра, то самыя цяжкія для мяне дні — дні  канікул.  Я сумую, калі школьныя калідоры пустыя.  Хаця працы ў дырэктара мала не бывае:  акрамя   непасрэдна прадметных, ёсць яшчэ шмат гаспадарчых клопатаў.

Напрыклад, звязаных з падрыхтоўкай да навучальнага года.  Нягледзячы  на  тое, што  Турынская школа перажыла капітальны рамонт усяго 10 гадоў таму, бягучыя рамонты застаюцца неабходнымі.  У гэтым годзе адрамантавалі тры класы, замяніўшы шпалеры на тынкоўку (так, мяркуюць,  больш  сучасна), і былі  адзначаны за ўсю работу, што зрабілі ўлетку.

— Галоўнае для любога педагога — даць добрыя веды дзецям, — упэўнены Аляксандр Іванавіч, які  выкладае  фізіку. —  Нашы  педагогі заўсёды нядрэнна спраўляліся са  сваёй  задачай,  і  дзеці  паспяхова паступалі ў вышэйшыя навучальныя ўстановы.  Я асабіста ганаруся тым, што многія выпускнікі сталі інжынерамі.  Зараз, праўда, наша  школа  —  базавая, і дзеці завяршаюць сваё навучанне ў іншых навучальных установах.  Але ж закласці неабходную аснову не менш важна.  І мы стараемся зрабіць усё магчымае, каб нашы вучні  не  толькі  засвоілі праграму, але і ўдзельнічалі  ў алімпіядах, навукова-практычных канферэнцыях, іншых конкурсах. Сельская школа павінна даваць роўныя магчымасці.

З гэтым абсалютна згодна і  Кацярына Мікалаеўна Клімец, настаўнік вышэйшай катэгорыі.  Яна ўпэўнена, што няма дзяцей, якіх нельга навучыць.  Проста камусьці   трэба  больш часу  на  засваенне матэрыялу.  І гэтага часу настаўнік ніколі не шкадуе.  Дзеці ведаюць,  што займацца з імі будуць столькі, колькі  трэба.

Кацярына Мікалаеўна таксама не ўяўляе для сябе іншай прафесіі.  Ды і выбару ў яе, напэўна, не было, бо ў радні гэта, бадай, самая папулярная прафесія.  Яшчэ дзед Кацярыны Мікалаеўны, не маючы ніякай педадукацыі, вучыў сельскіх дзетак.  Педагогамі працуюць і дзве родныя сястры.

— Гэта асаблівая прафесія.  І яна не для кожнага, — кажуць Аляксандр Іванавіч і Кацярына Мікалаеўна.  —  Можна  быць  суперінтэлектуальным чалавекам, але не быць настаўнікам.  Калі ты не можаш працаваць з дзецьмі, табе ў школе не месца.  Але калі ты не ў стане дня пражыць без дзіцячых пытанняў, без дзіцячых дапытлівых вачэй — гэта твая справа.  І дзеці першыя, хто гэта разумее.  Іх нельга падмануць.  Яны заўсёды адчуюць  няшчырасць.  І выставяць сваю адзнаку… Таму не кожны спецыяліст з дыпломам застаецца ў прафесіі.

У Турынскай школе, акрамя фізіка-матэматычнага тандэму, працуе яшчэ адна сям’я педагогаў.  Анатоль Фёдаравіч Тужыкаў выкладае гісторыю, а яго жонка Тамара Аляксандраўна — працоўнае навучанне.  А яшчэ адказвае за школьную бібліятэку.

Анатоль Фёдаравіч лічыць настаўніцкую прафесію наканаванай Богам.  Без яе хіба можна ўявіць наша грамадства?  Вучыць дзяцей для яго — гэта творчае задавальненне.  Гэта лепшае, што можа быць у жыцці.  Галоўнае — кіравацца правілам, якое  для настаўніка, як і для лекара, адно:  не нашкодзіць,  бо педагогі не толькі даюць веды, але шмат робяць і для выхавання асобы.  А гэта ўжо больш тонкія матэрыі.

З тым, што без любові да дзяцей не можа быць настаўніка, цалкам згодна і  Тамара  Аляксандраўна, якая ў прафесію  прыйшла следам за мужам. Напэўна, гэта і правільна, таму што педагогу  цяжка  пакінуць школьныя пытанні і праблемы за парогам школы: як ні намагайся, а дома размова аб працы непазбежна.  І двум настаўнікам лягчэй зразумець, чаму так  адбываецца.

— Наша прафесія цалкам складаецца са зносін з людзьмі, — кажа дырэктар Турынскай школы Аляксандр Клімец. — Гэта  асабліва адчуваецца ў невялікай сельскай школе, дзе мы (настаўнікі, дзеці,  іх  бацькі)  жывём  адной  сям’ёй, таму што добра ведаем адзін аднаго.  І, дарэчы, аўтарытэт настаўніка ў вёсцы значна вышэйшы.  Гэта, безумоўна, і гонар для нас, і вялікая адказнасць. А таксама і ўсё наша жыццё…

Даведка:   у школах Пухавіччыны працуе 29 сямейных пар педагогаў.  Прыемна, што сярод іх ёсць не толькі ветэраны педагагічнай працы, але і моладзь.

Алена   ШАНТЫКА.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *